مانند پایان همه داستان های کلیشه ای
لحظه ای رسید که وقت رفتن بود٬
همانطور که به قهوه های نیمه تمام و ته مانده سیگارها نگاه می کردم
- میزی مانند همه میزهای دونفره سینمای به ظاهر معنا گرا -
گفتم :
«با این حساب
آدم ها دو دسته اند٬
آنها که دورغ آوریل را می گویند
و آنهایی که باورش می کنند...»
و پس از آنکه با چشمهای دوخته شده به دود سیگار٬
سرش را به علامت تایید
- یا شاید به یاد گاو قهوه ای داستان «حسنک کجایی» -
تکان داد پرسیدم :
«پس آنهایی که باور نمی کنند چه؟»
آنگاه نگاهی به چشم هایم کرد
که بدانم پاسخ را از پیش تر بر زبان دارد٬
و نیچه وار گفت :
«آنها در زمره آدمیان نیستند...»
+ نوشته شده توسط ياسين در جمعه بیست و ششم مرداد 1386 و ساعت
16:13 |
