|
«برای سارا» تو را، خالی دستانم، لمس نمی کند. از نهر کوچک این حوالی تا برج های پتروناس به نشخوار سیگار غربت را هضم می کنم. بوی بودایی میدهم، بوی هندو، بوی ترانه هایی که دوست می داری، بوی عود و بارانی که بی دریغ شهر را می شوید، مرا غرق می کند، و باز نمی گرداند به شهر تو: با رودها خواهم رفت... تو را، خالی قلب من هرگز پر نخواهد کرد. + نوشته شده توسط ياسين در پنجشنبه بیست و هشتم آبان 1388 و ساعت
10:41 |
از گذشته های نفرت انگیز: «به آتش خاطر تو این دود نیست، من درد فرو می دهم... با حرکت ذهن مردابی در این اندیشه غرق شو: هر چه بشوید رود نیست!
تصویر می زنی، با سر انگشتان خنجر تدبیر بر پرده های پوست من: نقشی از یک فانوس پیر٬ که دلخوش است به حضور یک شعله که می تپد در قلب من. و یا نقشی از یک قلب که می سوزد در لحظه های تو٬ می روید در کشتگاه تن.
با شعله ای که در ذهن توست تاریک می سوزند این ستاره های سرد. و خون می خشکد در رگهای سرطان، در انزوای کور و بلوغ نارسی از نطفه های درد.
تا با قصور چشم٬ بپوشانی این خطای دست را زهرینه خنجری در می نوردد پرده پوست پست را٬ رگ و پی و گوشت تا شیار های موازی از خطوط خون بی جان و تمرکز تنش بر ستون بی صلابت استخوان.
ای فکرهای کال در ظرف های ذهن بیهوده غوطه ور شده اید٬ هر چه بشوید رود نیست! به آتش خاطر تو من درد فرو می دهم! فریب مخور این دود نیست...»+ نوشته شده توسط ياسين در چهارشنبه سیزدهم آبان 1388 و ساعت
15:51 |
من راه خانهام را گم کردهام ریرا میان راه فقط صدای تو نشانیِ ستاره بود که راه را بیدلیلِ راه جسته بودیم بیراه و بیشمال بیراه و بیجنوببیراه و بیرویا سیدعلی صالحی + نوشته شده توسط ياسين در دوشنبه چهارم آبان 1388 و ساعت
20:53 |
Come up to meet you, tell you I'm sorry + نوشته شده توسط ياسين در دوشنبه ششم مهر 1388 و ساعت
1:8 |
«گمان مبر که به پایان رسید کار مغان هزار باده ناخورده در رگ تاک است» + نوشته شده توسط ياسين در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 و ساعت
18:10 |
برایم لالایی ای بخوان، که بخوابم در این شبهای سیاه و بیدار شوم در صبحی که نمی روید. + نوشته شده توسط ياسين در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 و ساعت
20:58 |
برای دل.آرا دار.آبی و منتظر ایستاده ایم، طنابمان را می کشند و خوش می رقصیم. خیمه، شب، بازی... عروسکی طناب به گردنش بسته. خیمه، شب، بازی... عروسکی طنابش را گشوده و رفته. + نوشته شده توسط ياسين در جمعه یازدهم اردیبهشت 1388 و ساعت
15:34 |
وقتی فکر می کنی دیگر از این که هست بدتر نمی شود، خوشحال باش، که دیگر از این که هست بدتر نمی شود. + نوشته شده توسط ياسين در سه شنبه بیست و نهم بهمن 1387 و ساعت
15:36 |
می کوبد، نمی کوبد؟! دلم در سینه، می کوبد، نمی کوبد... در را می بندد پشت سرش، دلم تنگ می شود. دلش تنگ می شود، نمی شود؟ + نوشته شده توسط ياسين در جمعه هجدهم بهمن 1387 و ساعت
14:4 |
(1) دستی آمد و آتش سیگارش را بر بالهای کودکی ام خاموش کرد. از آن لحظه بر خاکستر آرزوها هر روز کمرنگ تر می شوم هر دم بی معنا تر. ------ (2) هر چه من محو تر می شوم تو گویی زیباتر میشوی.
هزاران سال است که قصه ها و آرزوها تکرار می شوند و آن کلاغ سیاه زشت که منم در پایان هیچ قصه ای خانه اش را نمی یابد.
تا آن روز که کودکی هست، خوابها و قصه ها ادامه دارند و من به خانه ام نخواهم رسید. + نوشته شده توسط ياسين در جمعه چهارم بهمن 1387 و ساعت
3:12 |
|
درباره وبلاگ
همه گلبرگهای کاج را
در هوای عشق تو می ریزم و صلیب دردهایم را بدوش می کشم؛ برای خاطر این دل که سرخ است!- تا خون گذشته ام سنگفرش جاده ای راکه تو از آن خواهی گذشت بشوید... (اسماعیل شاهرودی) اشاره : کامنت هایی با مفهوم "چه وبلاگ جالبی داری به من هم سر بزن" و نیز کامنتهای تبلیغاتی پاک می شوند. طراح قالب
|
